1. Poczynając od października
1917 r., kapitalizm próbuje zmiażdżyć światowe,
historyczne osiągnięcia Rewolucji Rosyjskiej. Restauracja kapitalizmu będzie
oznaczać masowe zubożanie i bezrobocie ludzi pracy, przywracając całe
zacofanie i szowinizm przeszłości, a także imperialistycznej wojny. My,
trockiści stoimy na stanowisku bezwarunkowej i militarnej obrony Związku
Radzieckiego i zdeformowanych państw robotniczych przed imperializmem i wewnętrzną
kontrrewolucją.
2.
W Polsce główną agencją dla kontrrewolucji jest "Solidarność",
wspierana i podjudzana do tego przez imperializm, Watykan i socjaldemokrację.
Od swego pierwszego zjazdu w 1981 r., "Solidarność" skonsolidowała
się wokół programu socjalnej
kontrrewolucji: poparcie dla antykomunistycznych "wolnych związków
zawodowych", restauracja kapitalizmu poprzez
burżuazyjny parlamentaryzm i likwidacja gospodarki planowej. Gdyby
"Solidarność" zwyciężyła, równie skutecznie zagrażałoby to istnieniu innych zdeformowanych państw robotniczych, oddając w ręce
imperialistów główne szlaki komunikacyjne i zaopatrzeniowe między Związkiem
Radzieckim i NRD - wówczas państwem stojącym na pierwszej linii w obliczu
NATO. W owym czasie Międzynarodowa Tendencja Spartakusowców (iST, obecnie ICL)
domagała się "zatrzymania
solidarnościowej kontrrewolucji"
i poparła zapobiegawczy militarny zamach Jaruzelskiego, jednocześnie walcząc
o proletariacką rewolucję polityczną, aby wyrugować pasożytniczą
biurokrację. RML zgadza się z tym stanowiskiem. Te wydarzenia były papierkiem
lakmusowym dla wszystkich rzekomych rewolucjonistów; niezbędnym jest płynąć
pod prąd, gdy program marksistowski znajduje się na pozycjach przeciwstawnych,
do istniejącej świadomości olbrzymiej większości klasy robotniczej.
3.
Odrzucamy twierdzenie fałszywych lewicowców, że kontrrewolucyjna "Solidarność" zapoczątkowała
"proletariacką rewolucję polityczną" w r.
1981. Prawdziwa proletariacka rewolucja polityczna wynika z obrony
skolektywizowanych stosunków własnościowych. Jako przeciwni robotniczej „samorządności", która w rzeczywistości oznacza
wprowadzenie kapitalistycznych stosunków własnościowych poprzez podjudzanie
przeciw sobie nawzajem robotników w różnych przedsiębiorstwach, opowiadamy
się za planowaną gospodarką (włącznie z kolektywizacją rolnictwa) wolną
od pasożytnictwa stalinowskiej biurokracji, arbitralności i narodowej
autarkii. Podstawowy kierunek gospodarczy i społeczny musi być wyznaczony
poprzez demokrację robotniczą, to znaczy przez rządy rad robotniczych.
4.
Wierny programowi wczesnej Międzynarodówki Komunistycznej, trockizm
opowiada się za światową rewolucją socjalistyczną. W przeciwieństwie do
tego, dogmat Stalina
"socjalizmu w jednym kraju" jest nacjonalistycznym,
antysocjalistycznym kłamstwem wspierającym i zjednującym imperializm. Łagodzenie
imperializmu przez biurokrację Gorbaczowa i podkopywanie przez nią gospodarki
skolektywizowanej, rozpętywanie
krwawych konfliktów narodowościowych i etnicznych, zagraża samemu istnieniu kraju Października.
Polscy stalinowcy, którzy gospodarkę oddali w zastaw zachodnim
bankierom i zapędzili klasę
robotniczą w ramiona CIA i Watykanu, są sami przez się oczywistymi bankrutami
politycznymi. Ci, którzy utorowali drogę dla kapitalistycznej restauracji nie
mogą przewodzić walkom mającym na celu jej odparcie.
5.
Mówiąc wprost, istnieje potrzeba zbudowania autentycznej
trockistowskiej, awangardowej partii w Polsce, części przekutej Czwartej Międzynarodówki.
Lecz odrzucamy ideę "trockistowskiej rodziny";
prawdziwy trockizm nie ma nic wspólnego z takimi prosolidarnościowymi dostarczycielami
antysowietyzmu jak zwolennicy Nahuela Moreno i Zjednoczonego Sekretariatu Ernesta Mandela, który w 1983 r. pozdrowił
kierownictwo "Solidarności" jako "najlepszych socjalistów na świecie". RML, grupa znana jako
czcząca pamięć komunistycznych przywódców Lenina, Luksemburg i Liebknechta,
doszła do przekonania, że trockizm reprezentował kontynuację rewolucyjnych
tradycji "trzech L". RML po raz pierwszy zetknął się z programem
ICL w czasie, gdy był zajęty dyskusjami z morenistami. Szczególnie decydujące
w zdobyciu RML dla programu ICL były a) zgoda co do charakteru "Solidarności"
i b) poparcie RML dla "Platformy trockistowskiej" opublikowanej przez
Frakcję Trockistowską meksykańskiej POS, która następnie połączyła się
z grupą Espartaquista de Mexico.
6.
Partia trockistowska musi być trybunem ludu, szermierzem wszystkich ofiar
ucisku. Pęd do restauracji kapitalizmu wskrzesza i wzmacnia całe "stare gówno"
przedwojennego porządku społecznego, od reakcyjnego klerykalizmu do piłsudczykowskiego
nacjonalizmu i antysemityzmu. Jak Róża Luksemburg napisała w 1905 r.:
"Kler, nie mniej niż klasa kapitalistyczna wznosi się na plecach ludu,
korzysta z degradacji, ignorancji i ucisku ludu". Hierarchia katolicka,
zjednywana przez stalinowców, ma długo
praktykowany, decydujący wpływ na
"Solidarność". Klerykalna reakcja szczególnie kieruje swe
ataki na kobiety. Rozbijmy ataki na
prawa aborcyjne! O bezpłatną aborcję na żądanie! O bezpłatne 24-godzinne
udogodnienia opieki nad dziećmi! O całkowite oddzielenie kościoła od państwa!
Precz z konserwatywnym stalinowskim dogmatem, który gloryfikuje instytucje
rodziny, główną społeczną instytucję uciskającą kobiety.
Tylko osiągnięcie prawdziwego społeczeństwa socjalistycznego,
opartego na materialnej obfitości i
egalitaryzmie, może naprawdę wyzwolić kobiety.
7.
Oddajemy cześć 600.000 żołnierzy Armii Czerwonej, którzy zginęli wyzwalając Polskę od nazistów. Ale dziś siły
kapitalistycznej restauracji zasilają wzrost jadowitego antysemityzmu, od skinów
nazistów w Niemczech, tutaj poprzez KPN-owskie
szczury, do wielkoruskich szowinistów z "Pamjati". O
robotniczy jednolity front aby rozbić faszyzm! Robotnicy w Polsce:
rozbijmy szowinistyczne ataki na Żydów, Ukraińców, Cyganów, homoseksualistów!
Cześć pamięci bohaterskich bojowników Getta warszawskiego, powstańców
1943 r.! Brońmy lewicowców i byłych członków PZPR przed
antykomunistycznymi polowaniami na czarownice! O walkę klasową przeciwko próbom demontowania zdobyczy socjalnych
gospodarki skolektywizowanej: o okupacje
fabryk i strajki przeciw prywatyzacji i zamykaniu fabryki.
8.
We wschodnich Niemczech to, co rozpoczęło się jako rewolucja polityczna,
przekształciło się w kapitalistyczną
kontrrewolucję. Ta porażka ruchu robotniczego zaostrzyła apetyty Czwartej
Rzeszy niemieckiego imperializmu na odnowiony "drang nach Osten". Nasi
towarzysze ze Spartakusowskiej Robotniczej Partii Niemiec (SpAD) osamotnieni
walczjli przeciw kapitalistycznej reunifikacji
i walczą dziś przeciwko szowinizmowi wymierzonemu w Polaków i imigrantów,
traktując to jako niezbędną część walki o rewolucję socjalistyczną. Polscy komuniści muszą nieugięcie walczyć przeciwko piłsudczykowskiemu
nacjonalizmowi, który podporządkowuje robotników dyktatowi MFW, rzygając
antyrosyjskim i antyniemieckim szowinizmem. Tylko proletariacki internacjonalizm otwiera drogę naprzód - o rewolucyjną
jedność rosyjskich, polskich i niemieckich robotników! O socjalistyczne stany
zjednoczone Europy!
9.
Reformiści i centryści, porzucając zasadę obrony zdeformowanych państw
robotniczych przeciw kontrrewolucji, pomagają
w zakażeniu mas robotniczych jadem szowinizmu narodowego. I tak organizacje
takie jak Zjednoczony Sekretariat, moreniści i "Władza Robotnicza", poparły zarówno polskich nacjonalistów
z "Solidarności", równocześnie
w Niemczech idąc za takimi grupami jak PDS, SPD i/lub Zjednoczona Lewica, które
poparły rewanżystowską kapitalistyczną reunifikację. Dostosowując się do
ścierających się apetytów różnych narodowych burżuazji, ci fałszywi
trockiści są przeszkodą w budowaniu międzynarodowej partii awangardowej.
10.
Polscy trockiści muszą próbować przywrócić najlepsze tradycje polskiego
ruchu robotniczego, wykute w walce przeciw narodowemu szowinizmowi. Ich przykładem
jest Róża Luksemburg, polsko-żydowska
komunistka i przywódca rewolucyjnego proletariatu niemieckiego. Wyklinający
Luksemburg za jej
internacjonalizm, Stalin nigdy nie ufał i w końcu zlikwidował KPP, która
pierwsza stanęła w obronie towarzysza Trockiego, stwierdzając w 1923 r.,
że "imię tow. Trockiego jest nierozerwalnie związane ze zwycięską
Rewolucją Radziecką, z Armią Czerwoną, z komunizmem".
11.
Podczas, gdy dziś Wałęsa i Jaruzelski nieprzyzwoicie rozniecają polski
nacjonalizm przez świętowanie porażki Armii Czerwonej pod Warszawą w
1920 r., my potwierdzamy słuszność polityki wczesnej polskiej partii
Komunistycznej, która nie tylko wzniosła się do obrony
Rewolucji Rosyjskiej, ale uznała,
że polski proletariat był pomostem do rozszerzania rewolucji na zachód do
granic Niemiec z ich potężnym proletariatem. Późniejsza klęska rewolucji
niemieckiej w 1923 r. była głównym impulsem dla konsolidacji stalinowskiej
biurokracji z jej fałszywą ideologią "socjalizmu w jednym kraju".
12.
RML zgadza się ze stanowiskiem iSt w sprawie Afganistanu, pozdrawiającym interwencję Armii Czerwonej, która postawiła kwestię rozszerzenia Rewolucji Październikowej
na ludy afgańskie, a w szczególnie na uciskane kobiety Afganistanu.
Gorbaczowowskie wycofanie się wojsk było wyprzedażą, wielce zachęcając
imperialistów w ich dążeniu do obalenia radzieckiego państwa robotniczego.
Odrzucamy wysunięte przez fałszywych lewicowców antyradzieckie żądanie
usunięcia wojsk Układu Warszawskiego ze Wschodniej Europy — wojska
radzieckie stanowią pierwszą linię obrony państw robotniczych przeciwko
imperializmowi NATO-wskiemu. Z szeregów radzieckich żołnierzv i oficerów
wyjdzie wielu bojowników o trockizm.
13.
Towarzysze z RML konstytuują się jako Spartakusowska Grupa Polski (SGP). SGP
i ICL oczekują szybkiego połączenia,
kiedy to SGP stanie się częścią
demokratyczno-centralistycznej Międzynarodówki. W międzyczasie w sprawach
wzajemnych stosunków odnośnie Polski obie strony tego porozumienia będą się
konsultować.
14.
SGP powinna rozwijać systematycznie swoje
publiczne oblicze, rekrutując kadry i
interweniując w rozmaitych walkach i ruchach przy pomocy propagandy ICL.
Leninowsko-trockistowska partia w Polsce będzie zbudowana od góry poprzez rozłamy i połączenia z pozornie
rewolucyjnych organizacji. Kadra noże być zdobyta zar6wno spośród lewicowych
stalinowców, jak też pozornych trockistów.
15.
ICL będzie wspierać towarzyszy w Polsce w rozwijaniu systematycznego programu
edukacyjnego, aby lepiej zapoznać ich ze specyficznymi stanowiskami sekcji ICL
dotyczącymi różnych problemów i
wydarzeń na świecie. Pełniejsza polityczna integracja będzie umacniana przez
podróże i wzajemną wymianę wizyt z innymi sekcjami ICL. W szczególności uzgodniono, że towarzysze z Polski biorą udział w
kampanii wyborczej SpAD, pomagając tłumaczyć na język polski zarówno
materiały wyborcze, jak też fundamentalne
dokumenty ICL. Ustabilizowanie grupy ICL w Polsce stanowi rzeczywisty krok w
naszej możliwości niesienia
programu trockizmu do proletariatów wschodnioeuropejskich i radzieckiego.
- 20 października 1990 r.
